Groot Gezin
De column
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

46. Vrekje plant zich vrolijk voort

(30-01-2007) (Met toestemming overgenomen van de weblog van Vrekje)

Een vriendin van mij probeert al een paar jaar zwanger te worden, maar het wil nog niet lukken. Ze komt al een poosje in aanmerking voor IVF en andere kunstgrepen, maar nu begint ze zich af te vragen of ze eigenlijk wel kinderen wil. Gisteren ging ik bij haar eten. Ze somberde wat over de oorlog in Irak en andere problemen in de wereld. 'Had jij dat nou niet' vroeg ze, 'dat je je afvroeg of je wel kinderen in deze wereld wilt zetten?' Nee, eerlijk gezegd had ik dat niet. Ik wilde graag kinderen, ik kreeg tamelijk onbezorgd kinderen en tegen de tijd dat ik dergelijke existentiële vragen ging stellen was ik hoogzwanger van de derde. Ik had zelfs nog wel meer kinderen gewild, maar mijn man vond het na de derde welletjes en liet er een knoop in leggen.

Er zijn mensen –doemdenkers die je wel tegenkomt onder consuminderaars- die veel verder gaan dan mijn vriendin. Sommige mensen vinden dat kinderen krijgen asociaal is, milieuvervuilend en egoïstisch. Ze vinden dat er teveel mensen op de wereld zijn. Ik heb niets tegen mensen die geen kinderen willen, maar ik kan behoorlijk pissig worden van de zendingsdrang van sommige doemdenkers.

Nu mensen sinds veertig jaar zelf kunnen bepalen of ze zich al dan niet voortplanten krijgt dat doemdenken een hele nieuwe dimensie. Want ironisch genoeg krijgen juist de optimisten zoals ik kinderen, terwijl doemdenkers zich liever niet voortplanten. Natuurlijke selectie betekent -dankzij anticonceptie van doemdenkers- dat binnen een paar decennia optimisme een overheersende eigenschap van de bevolking zal worden.

Kijk, dat vind ik nou een vrolijke gedachte. Survival of the fittest!

Lees ook de reactie op deze column: Al Gore syndroom?

 
Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.