Groot Gezin
De column
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

74. Voorstellen.

(25-02-2004) Moet je je voorstellen. Je wilt je voorstellen, maar weet niet hoe je je dat moet voorstellen. Maar zo'n 9 jaar geleden was dit geen probleem geweest. Ik had ons gezin gewoon kunnen voorstellen. Man, vrouw en 8 kinderen. Alleen had ik toen nog niet de gelegenheid. Nu wel, maar nu zijn het er veel meer geworden en ze komen niet meer allemaal uit mijn buik. Tegelijk zijn het er ook veel minder geworden, want ze wonen niet allemaal meer onder ons dak en behoren daarom ook niet meer officieel tot ons gezin. Dus hoe pak ik dat aan. Grote kinderen hebben recht op eigen gezinnen, met eigen kinderen.

Of horen ze er toch nog een beetje bij?.... Het blijft wel zo voelen. Ik vond het vroeger echt niet leuk als mijn ouders zoiets beweerden. Ik was zelfstandig met mijn gezin en los van mijn ouders. Als kind behoor je je ook los te maken. En omdat ik dat als kind graag deed, laat ik mijn kinderen los (of doe verwoede pogingen daartoe.) Soms lukt het echt. Maar in mijn hart blijft het ONS groeiende gezin.

Ik dacht altijd, als onze kinderen 18 of 22 zijn, dan gaan ze hun eigen leven leiden en zijn wij klaar met dat kind. Dan gaan wij ook een eigen leven leiden en zien we elkaar hopelijk nog lang en gelukkig. Ook al klopt dat laatste gelukkig; het zit toch een beetje anders in elkaar.

Zij gaan wel hun eigen leven leiden en denken dat wij dat ook doen, maar wij leiden niet een eigen leven. We blijven en druk mee. Heel druk. Want kinderen blijven "thuiskomen" om een luisterend oor te vinden, om samen blij te zijn, om zorgen bij je neer te leggen en om raad te vragen. Om oppas/ klushulp/ verhuiskracht te vragen. Zo klus je meer bij je kinderen dan thuis. En wat te doen als je kind tegen je aan wil mopperen en zorgen heeft. Jij hebt het voorrecht nog steeds praatpaal te zijn, wat ben je daar ook blij mee... maar tegelijk blijf je er wel mee rondlopen terwijl je de wasmachine vult met de kleding van het spul dat nog rondloopt. En zij moeten het zelf weer doen, met jou op kilometers afstand. Je kunt niet even om een hoekje kijken of het alweer gaat. Loslaten..

Ineens is het ook weer superdruk, overal campingbedjes, weekeindtassen, speelgoed, gelach gezang, gezoen, gekkigheid, stress omdat iedereen deze drukte ontwent is. Gemopper en gekkigheid met elkaar, veel muziek... Heftige discussies tot diep in de nacht. Met als uitsmijter s'nachts nog een gesprek van een op een met een volwassen kind.

En heel vroeg ergens in huis een kleintje dat niet kan slapen omdat het niet zo lekker is...

's maandags is iedereen weer gevlogen, dan kunnen alle bedden, boxen en kinderstoelen weer weg en geniet je van alle stilte. Dan schakel je weer over op het beperkte ritme van een gezin van 4 kinderen, met hun eigen puberdrukte...

Uw voorland beste grootgezinmanagers...

Als u een beetje boft gaan uw kinderen nooit echt helemaal de deur uit. Kunt u het zich voorstellen?

Elizabeth

 
Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.