Groot Gezin
De column
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

90. Het dilemma

(24-05-2002) Een gesprek tussen V(oor) en T(egen), die verder een prima huwelijk hebben.
V:
Wat zou het leuk zijn als er nog een kleintje bijkomt.
T:
Huh? We hadden toch afgesproken dat deze de laatste was?
V:
Ja, maar er is wel het een en ander veranderd. Pas nu ervaar ik wat het is om ontspannen met de kinderen om te gaan. Het loopt zo lekker, maar toch is het voor mijn gevoel niet volledig.
T:
Hoe moet dat dan financieel, heb je enig idee wat dat straks gaat kosten als er nog eentje bij is?
V:
Dat zal niet veel meer zijn dan nu. We hebben alle spulletjes en hoeven niets meer aan te schaffen.
T:
Maar straks, als ze groter zijn, en ze allemaal schoolgeld moeten betalen, waar doen we dat dan van?
V:
We kunnen toch zo'n studierekening afsluiten? Dan spaar je nu vast voor straks.
T:
En jij denkt dat dat genoeg is? Er moet vast nog wel het een en ander bij. En hoe had je dat gedacht met het huis? We hebben nu alle kamers in gebruik, moeten we straks dan verhuizen?
V:
Nou kinderen kunnen best bij elkaar op de kamer, dat vinden ze nog gezellig ook.
T:
Ja, als ze klein zijn, maar als ze straks op de middelbare school zitten vast niet meer.
En hoe had je dat gedacht met de auto te doen? Die heeft niet genoeg plek voor nog een kindje?
V:
Nou, er is tegenwoordig veel keuze in grotere auto's die tweedehands niet eens zo duur zijn. En daarbij, onze auto is toch aan vervanging toe. En we zouden toch meer gaan fietsen, is nog gezond ook!
T:
En dan: we weten wat we nu hebben, stel dat het deze keer niet zo goed gaat? Dat er iets met het kindje niet goed is of dat de zwangerschap teveel vraagt?
V:
Luister, als je zo gaat redeneren hadden we beter nooit aan kinderen kunnen beginnen. Jij of ik, of een van de kinderen kan morgen onder een bus komen en dan verandert er ook veel.
Herkent U zo'n gesprek? Zo'n onderwerp waarbij géén compromis mogelijk is? Het kan alleen maar ja of nee zijn, er is geen middenweg.

De wens naar nog een kleintje kan heel sterk zijn. Een wens die je niet zomaar opzij zet, zo diep dat je daar vele jaren lang met een gevoel van weemoed aan blijft denken. Maar de angst voor een onzekere toekomst kan je leven ook danig beheersen. Hoe komen we tot een conclusie, zijn de aangevoerde argumenten van T ook werkelijk de oorzaak van het tegen-zijn, of worden de praktische bezwaren alleen aangevoerd omdat deze makkelijker concreet te maken zijn?

Als V(oor) toegeeft, en er dus geen kindje bijkomt, hoe vangt T(egen) dit dan op? En wat gebeurt er met de bezwaren van T, als T toegeeft? Hoe vermijd je dat een van beiden met een teleurgesteld gevoel achterblijft? Maar soms is het wel erg moeilijk de juiste weg te vinden, waarbij zowel V als T (uiteindelijk) met een goed gevoel op de gekozen weg terug kunnen kijken.

Herkenbaar? Praat dan mee over dit dilemma, hoe je dit met elkaar bespreekt, en hoe het verder gaat nadat de keuze gemaakt is. We plaatsen graag uw bijdrage in de reeds lopende discussie De grootte van je gezin!

 
Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.