Groot Gezin
De column
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

60. Mijn ervaringen

(18-12-2005) Ik kom uit een gezin van 5, heb 2 broers boven en 2 onder me. We schelen niet zo heel veel in leeftijd: mijn twee oudste broers 10 maanden en ook mijn jongere broer en ik schelen 10 maanden. Dat is natuurlijk voor mijn ouders/moeder erg druk. 4 jaar nadat dit broertje was geboren, kwam er nog een broertje bij. Veel weet ik er niet van, alleen weet ik nog dat toen hij geboren moest worden, ik niet naar school wilde. Ik verstopte me en later hield ik me stevig vast aan de paal van de trap (was zo'n open trap). Toch was ik wel blij dat ik weer een broertje erbij had gekregen en ik was er gek mee.

Hoe en wanneer alle problemen in ons gezin begonnen weet ik niet. Ik was nog erg jong toen ik thuis al van alles moest doen. Zelfs het strijkwerk. Mijn oudere broers moesten dat ook doen. Mijn moeder zag ik alleen sigaretten zitten roken, af en toe eten koken. Steeds controleerde ze of we het werk goed deden. Was dat niet het geval, dan konden we alles over doen. Mijn jongste broer hoefde niets te doen, behalve af en toe zijn eigen kamertje opruimen, wat ik overigens ook vaak moest doen omdat hij, ongeveer totdat ik 13 à 14 jaar was, bij mij op de slaapkamer sliep.

Op school ging het niet goed met mij. Op de kleuterschool nog wel, maar toen ik naar de eerste klas ging, kreeg ik buien. Toen was ik dus ongeveer 6 jaar. Ik ben blijven zitten in de eerste klas en meteen verbeterde mijn gedrag. Aan het eind van dat jaar werd het weer heviger. Ik wilde niet naar klas 2, waarom weet ik niet meer. Vanaf die tijd ben ik veel herinneringen kwijt geraakt. Waarschijnlijk kwam toen ook veel meer het besef wat er thuis gebeurde en op school. Ik kwam toch in klas 2 te zitten (je kunt nu eenmaal niet blijven zitten). Daar werd ik nog onhandelbaarder. De juf was er eentje die al bijna 25 jaar in het vak zat en ook nog eens echt van de oude generatie was. Ze had mij uitgekozen als het vervelendste meisje van de klas.

Ik was dus altijd degene die als er wat gebeurde straf kreeg, waardoor ik nog bozer werd. Het was zelfs zo erg dat ook de juf niet veel meer met me kon beginnen. Alles wat aan taal, rekenen, knutselen, kortom, alle schoolwerk, op mijn tafeltje kwam, werd er meteen weer vanaf geveegd. Ik wilde niets. Er werd dan ook een tafeltje in het magazijn gezet. Daar kon ik dan gaan zitten. Dat is mijn plek geworden, bijna elke dag (is me later verteld door mijn broers die ook op die school zaten). Naar de gymzaal moesten we een eindje lopen. Vaak liep ik naast de juf die mij een gemeen knijpje gaf en me zo de hele weg ook vasthield. Met als resultaat een blauwe plek op die plaats. Waarom ik die knijpjes kreeg, ik weet het nog steeds niet. Ja, van één keer kan ik het me herinneren. Dat was toen ik mijn gymtas had laten vallen. Ik moest daarom weer naast de juf lopen, wat weer een blauwe plek opleverde. Mijn broers kwamen soms thuis met verhalen over wat de juf deed met mij, maar mijn ouders / moeder deed er niets aan. Tot ze weer eens een verhaal hoorde van een van mijn broers en de blauwe plek zag op mijn bovenarm. Wat er daarna allemaal gebeurde weet ik niet meer, in flarden weet ik dat ik naar het ziekenhuis ben geweest voor een EEG en andere testjes, waar niets uit kwam. En ze kwamen dus tot de conclusie dat het allemaal aan mij lag.

Verder werd er niet over gesproken. Ik ging van school na bijna 4 jaar in klas 1 en 2 te hebben gezeten. Ik ben toen naar een LOM school gegaan. De driftbuien bleven, er hoefde maar iets te gebeuren en ik was heel boos. Tafeltjes en stoelen heb ik regelmatig omgegooid of zowat door de klas gegooid. Op het schoolplein was het al niet veel anders. Tot de directeur mij bij zich riep. We hebben toen afspraken gemaakt, en ik werd beloond als ik een aantal dagen niet meer zulke dingen deed. De knop bij mij ging om en het ging steeds beter met mij op school. De driftbuien namen enorm af en ik heb van de directeur zo'n 6 mooie platen gekregen.

Maar nog steeds werd er aan de oorzaak, de thuissituatie, niets gedaan (toen wist ik niet dat het wel eens daaraan kon liggen dat ik was zoals ik was). Nu weet ik wel dat het ook daaraan lag. Thuis was er altijd ruzie, niets werd door ons goed gedaan, alles moest weer over en over. Aan tafel eten was een ramp. Als we al eens weg gingen, zaten we op de terugweg nog niet in de auto of mijn moeder begon weer te schelden. En als we dan thuis waren gekomen, hadden we al weer een pak slaag gekregen. Regelmatig werd gedreigd door haar of liep ze weer eens weg met de mededeling dat ze nooit meer terug zou komen. Uren later weer kwam ze dan weer thuis, zonder maar iets te zeggen. Wij als kleine kinderen stonden er bij als ze weer eens dreigde zelfmoord te plegen.

En keer had ze het potje met slaappillen leeg gegooid en liet dat aan ons en mijn vader zien met de woorden "die heb ik lekker allemaal opgegeten", waarna ze alweer wegliep. Ze is een paar keer opgenomen geweest, waar en wanneer en hoe weet ik niet. Ik weet wel dat we (in elk geval ik) onder werden gebracht in een pleeggezin. Maar ik denk dat ook mijn broers en broertjes onder zijn gebracht bij anderen. Ik denk dat ik zo'n 7 à 8 jaar was toen dit gebeurde. Veel van deze dingen heb ik mijn broers gehoord, maar dat met die slaaptabletten heb ik wel heel bewust mee gekregen. Mijn jongste broertje en ik stonden op de overloop te roepen dat mama niet dood mocht en we huilden op dat moment ook erg veel, dat ze niet weg mocht gaan enz.

Ze zei nog "ik heb het lekker wel gedaan", en ging weg, naar beneden, en pas de volgende ochtend zagen we haar weer. Veel later hoorde ik (ik was alweer een heel stuk ouder) dat mijn moeder de pillen gewoon had weggegooid. Leuke dingen kan ik me niet of nauwelijks uit mijn jeugd herinneren. Gingen we een keer op stap (ik ben nu een jaar of 11 / 12), dan was mijn moeder er niet bij. Gingen we een patatje eten op een terrasje, dan zei mijn vader er nadrukkelijk bij "niet aan je moeder vertellen hoor, krijgen we alleen maar ruzie door", en dat bleek dus ook zo te zijn.

Ik weet niet wat er verder thuis gebeurde, het is weer een zwart gat, en ik weet ook niet hoe oud ik was, maar tot mijn 15e à 16e jaar is mijn herinnering aan thuis bijna helemaal weg. Wel weet ik nog dat ik een keer het gasfornuis niet goed schoon had gemaakt (hoe oud ik toen was weet ik echt niet meer) en ik het weer over moest doen (zoals bijna elke keer). Ik deed het met veel mopperen, maar deed het wel. Daarna was het nog niet goed. Toen ik daarop weigerde het nog een keer te doen, draaide mijn moeder door en kwam met een scherp keukenmes achter mij aan. Hoe ik uit de kamer ben gekomen weet ik niet, maar ik ben naar buiten gegaan, rennend, het enige wat ik kon doen. Ik weet niet hoe lang ik buiten aan het rond lopen ben geweest, naar huis kon en durfde ik een hele poos niet.

Mijn andere herinnering is dat ik ook iets moest doen, wat en hoe weet ik niet meer, en dat mijn moeder weer doordraaide. Dit keer kon ik niet zo snel wegkomen, en kreeg ze me te pakken. Na een worsteling die ik helaas verloor kwam ze op mij te zitten en ze riep tegen me "ik vermoord je". En daarbij kneep ze mijn keel dicht. Wat ik ook probeerde, het lukte me niet om haar van mij af te krijgen. Heel gelukkig was ik dat mijn oudere broer binnen kwam, hij heeft mijn moeder van mij af geduwd. Later zei hij dat ik al behoorlijk rood was in mijn gezicht. Ik ben weggerend en heb me weer een hele poos niet laten zien.

Weer een tijd later trok ik me steeds meer terug in mijn kamertje. Ik had inmiddels wel een eigen kamertje op de begane grond naast de wc en vlak bij de voordeur. Dus vanuit school ging ik via de voordeur meteen door naar mijn kamertje, waar ik verbleef tot het etenstijd was. Spelen deed ik niet. Had op school een vriendinnetje, maar was merendeels alleen. Mijn ouders liepen toen al een hele poos bij de hulpverlening. Wanneer dat begonnen is weet ik niet, maar ons echt helpen (ons = kinderen) deden ze niet. Een keer is de politie gebeld door de buren. Die hadden gezien dat ik aan mijn haren naar binnen werd gesleept (heb ik van de buren zelf gehoord). De politie heeft toen tegen de buren gezegd; "o dat gezin, ja die krijgen al hulp van het riagg."

Dus er werd nog niets gedaan. De kerk deed ook niets terwijl ze wel wisten (zo ongeveer) dat er problemen in ons gezin waren. Een keer was ik boos (moest weer iets over doen geloof ik) en was woedend naar buiten gegaan. Ben in het fietsenschuurtje gaan zitten met de deur op slot en de sleutel er aan de binnenkant in (konden ze de deur aan de buitenkant niet openen via de sleutel). Ik weet niet of mijn moeder op een gegeven moment de wijkouderling gebeld had of dat hij net toevallig langs kwam, maar die heeft behoorlijk op mij in moeten praten om mij uit het schuurtje te krijgen (13 of 14 moet ik zijn geweest toen). Ik was boos, verdrietig en huilde toen. En tussen het huilen door zei (riep) ik "bekijk het maar, ik laat me niet meer in elkaar slaan door mijn moeder" (eventjes netjes gezegd, want ik zei heel iets anders) daar werd dus door de wijkouderling niet op ingegaan.

Ik moest er maar uit komen en mijn excuses aanbieden. Ik ben er uit gekomen, maar ben direct door naar mijn kamertje gegaan. Inmiddels was er nog iemand van de kerk bij gekomen, wie weet ik niet, maar ze hebben een hele poos nog zitten praten (misschien was er op dat moment wel huisbezoek), want dit gebeurde na het avondeten. Maar verder werd er niet meer op ingegaan tegenover mij. En verder werd ook door hen niets ondernomen, terwijl ik dus steeds meer in eenzaamheid terecht kwam. Ik ben toen meer en meer uit de Bijbel gaan lezen wat me enorm heeft gesteund in die tijd.

Op de leeftijd van 15 /16 jaar kwam ik tot nog een ontdekking. Het was avond en er was weer wat voorgevallen (wanneer gebeurde dat niet tijdens het avondeten, het was toen elke avond wel raak inclusief messen en vorken gooien). Na mijn werk in de huishouding ging ik naar mijn kamertje, weer erg boos over wat er gebeurd was (weet niet meer wat). Maar het was wat later op de avond, ik zat al in mijn ondergoed op bed en was bezig mijn pyjama aan te trekken, toen mijn vader binnenkwam. Ik direct zeggen dat hij weg moest gaan en meer scheldwoorden naar zijn hoofd geslingerd. Het enige was dat hij zei "ik ben je vader hoor." Daarna is hij weer weggegaan met de woorden dat ik me eens aan de regels moest houden en mijn werk maar eens goed moest doen.

Op het moment dat hij mijn kamertje binnen kwam, kwam er bij mij een schok. Er kwam iets naar boven wat er al die tijd wel was geweest, maar wat ik dus weg had gestopt, iets wat ik moest doen bij mijn vader toen hij weer eens dronken in bed lag. Toen besefte ik ook ineens waarom ik niet bij hem in de buurt wilde zijn als hij naar drank rook (wat bijna elke dag was). Ik was helemaal van slag. In die tijd had ik een dagboekje, wat ik toen al een treurboekje noemde, waar alle nare dingen door mij in opgeschreven werden. Dat heb ik die avond gepakt, heb ook die herinneringen opgeschreven en daarnaast een brief geschreven met ook die herinnering er in.

Ik ben toen huilend in slaap gevallen en ook de volgende dag voelde ik me niet goed. Voelde me zo alleen en eenzaam en weet ik al niet meer. In de bus naar school heb ik zachtjes weer zitten huilen. Niemand heeft dat gelukkig gemerkt. Op school was ik weer de vrolijke meid die ik altijd was bij anderen, maar binnen in mij veel verdriet en pijn. Maar wel met de gedachten en de brief in mijn tas, dat ik vanavond niet naar catechisatie ging, maar naar de wijkouderling (we hadden inmiddels een andere waar ik zo en zo wel eens kwam gewoon voor de gezelligheid en omdat ze nog kleine kinderen hadden). 's Avonds deed ik net of ik naar de catechisatie ging, maar ging naar de wijkouderling met de brief en mijn treurboekje. De brief en het boekje gaf ik aan hem. Hij las het en schrok. Zijn vrouw bleef bij mij en hij ging naar boven om de dominee te bellen. Maar ja, die was natuurlijk in de kerk. Hij heeft een groep afgezegd en is naar hen gekomen. Ik was al behoorlijk ver heen, kon niet meer huilen en lachte een beetje. Tot overmaat van ramp belde mijn moeder de wijkouderling op, en vroeg of ik misschien bij hen zat. Toen de wijkouderling dat bevestigde, zei ze alleen dat het geen stijl was, dat ik naar de catechisatie moest. Dat heb ik dus ook gehoord, ze praatte zo hard dat degenen die er om heen zaten het ook hoorden.

Ik was zo moe, opgelucht en voelde me zo anders, toen ik begreep dat ik niet meer naar huis terug hoefde. Ik bleek toen ook volledig overspannen te zijn. Na een paar dagen ben ik weer naar school gegaan. Ik hoefde nog niet, maar wilde wel heel graag. Ik voelde me daar verder ook thuis. Na ongeveer een half jaar ben ik bij een ander gezin van de kerk gekomen met kinderen van mijn eigen leeftijd, en waar ze beter met pubers om konden gaan. Want dat was ik inmiddels ook natuurlijk. En al was ik verder niet zo'n moeilijke puber, zij vonden het toch wel moeilijk.

Na mijn schooltijd en na mijn diploma-uitreiking ben ik op mijn 17e gaan werken in de huishouding en keuken van een bejaardentehuis. Daar ben ik toen ook op kamers gekomen. Ik heb daar iets meer dan 3 jaar gewerkt voor ik ging trouwen. Voor ons trouwen heeft mijn man, dezelfde dag dat we verkering kregen, mijn treurboekje gelezen. Samen hebben we er veel over gepraat. De volgende dag heb ik hem ook gevraagd of hij later niet ook aan onze eventuele dochters zou komen en dat hij maar naar mij moest komen. En dat allemaal binnen een dag verkering.

Anderhalf jaar later zijn we getrouwd, we kregen 9 maanden later onze eerste zoon. Onze tweede volgde al snel, ons 4e kindje was een meisje. Ik heb toen weer gevraagd of hij van haar af wilde blijven, en weer beloofde hij het. Af en toe ben ik angstig, maar ik weet dat ik hem volledig kan vertrouwen. Nu, als ze eens lekker aan het knuffelen zijn, vind ik het nog best moeilijk, maar houd het niet tegen.

Dit alles en waarschijnlijk nog veel meer heb ik nu achter me gelaten, met af en toe een pijnlijke herinnering. Ik kan er nu goed over praten vooral via schrijven. En hoe het nu met mij en met ons gezin het gaat: goed. Ik zie problemen met de kinderen al vrij snel, wat in ons voordeel is, zodat ik kan vechten voor onze kinderen. En ondanks het negatieve dat ik in mijn verleden heb meegemaakt, ben ik o zo blij dat er hulpverleners zijn. Maar je moet je er zelf ook voor inzetten, en dat is wat ik en mijn man voor 100% doen. Wat er bij ons thuis dus niet gebeurde!

Ik ben me er heel erg van bewust dat het met mij ook heel anders had kunnen lopen. Maar ik trof toch de goede mensen en ik haalde heel veel troost uit de Bijbel, door veel te bidden. Mijn geloof is sterk, net als mijn wil. En dan heb ik mijn karakter nog, dat is vrolijk, blij en sterk, alles bij elkaar. En ook dankzij mijn man heb ik het gered tot wat ik nu ben, een moeder die ondanks een verleden de opvoeding van de kinderen (inmiddels 6) zo goed mogelijk wil doen. Natuurlijk doe ik ook dingen fout en ook ik moet steeds weer leren en leer ook steeds weer bij. Inmiddels zijn er twee die beginnen te puberen. Eentje is dwars, twee hebben een stoornis in het autistische spectrum en onze enige dochter heeft het best wel moeilijk af en toe tussen al haar broers en broertjes. Maar we gaan er voor.

Anoniem

Wilt u over dit onderwerp meepraten? Dat kan in het thema Ervaringen.

 
Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.