Groot Gezin
De column
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

85. Kindermishandeling,

(16-12-2002) De cijfers liegen er niet om: Jaarlijks worden er 50.000 tot 80.000 kinderen door hun ouders of verzorgers mishandeld. Per jaar overlijden 50 kinderen aan de gevolgen van mishandeling. Onvoorstelbaar, zoiets kan toch niet?

Groenlinks kwam met een wetsvoorstel: Initiatiefwet tegen kindermishandeling. Ik vraag me af of deze manier van uitdrukking geven aan de onwenselijkheid van geweld tegen kinderen hieraan iets veranderen zal. Ook het verplicht stellen van een opvoedcursus zal niet bijdragen tot verminderen van geweld naar kinderen.

Misschien is het beter om te kijken naar waarom en wanneer er mishandeld wordt. Ik kan me niet voorstellen dat iemand bewust mishandelt, eerder lijkt me hieraan machteloosheid ten grondslag te liggen. De machteloosheid die ontstaat uit het gevoel niet meer te kunnen voldoen aan de verwachtingen die men aan je stelt.

Het kind dat zo'n machteloos slachtoffer is, kan zich niet verweren. Maar datzelfde kind ondervindt wel blijvende schade van die mishandeling. Hoe kan het ook anders: Je ouder(s) waarvan je als kind toch bescherming en veiligheid verwacht, uitgerekend die doen je pijn?

Wat is mishandeling eigenlijk? Mijn beeld daarover krijgt door de jaren een andere vorm. Ooit vond ik het al mishandeling als ik ouders zag die hun baby lieten huilen. Zo'n kindje pak je toch op en troost je?

Nu is mijn visie een beetje aangepast, en denk ik bij mishandelen aan echt pijn doen, schade toebrengen. Lichamelijke mishandeling maar ook het systematisch vernederen, negeren en verwaarlozen. Schade voor het leven!

Hoe voelt de mishandelende ouder zich? Ik kan me hierbij niets anders voorstellen dan schaamte en machteloosheid. Met zoiets ga je waarschijnlijk niet naar buiten, de schaamte is te groot om bij een hulpverlener aan te kloppen.

In het nieuwe wetsvoorstel staat:

    De ouder onthoudt zich van elke vorm van lichamelijk of geestelijk geweld bij de opvoeding van het kind en van elke vorm van benadeling van het geestelijk en lichamelijk welzijn van het kind.
Hierbij heb ik toch vragen: Maakt de CB-arts die het kind in de houdgreep neemt voor een inenting zich schuldig aan mishandeling? Of alleen de ouder die het kind in de houdgreep neemt om toch een hapje eten naar binnen te krijgen? De grens is voor mij onduidelijk.

Een ander voorbeeld: De ouder die het kind sterk stimuleert om op school het beste naar boven te halen: is dat mishandeling? Of verwaarloost een ouder het kind wanneer de zorg voor de vorming klakkeloos aan school overgelaten wordt?

Ik geloof niet dat er ouders zijn die niet weten dat kinderen niet mishandeld mogen worden. Ik ben ervan overtuigd dat een betere en meer alerte eerstelijnshulpverlening veel mishandeling zal kunnen voorkomen. Daarbij is een vereiste: LUISTER en KIJK naar ouders, en neem ze SERIEUS!

De zorg van het CB wordt steeds meer beperkt, ook de schoolarts ziet de kinderen steeds minder. Hulpverleners hebben wachtlijsten, de meest voorkomende route in de hulpverlening is van het kastje naar de muur en weer terug!

Er kan en moet nog veel verbeterd worden, en daarbij denk ik niet in de eerste plaats aan een wetswijziging. Veel meer in het verbeteren van de zorg dichtbij de mens, het goed coördineren van de hulpverlening, en vooral aan het serieus nemen van zorgen en twijfels van ouders.

De redactie

Wilt u over dit onderwerp meepraten? Dat kan in het thema Kindermishandeling.

 
Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.