Groot Gezin
De column
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

115. Pleegzorg

(08-04-2000) Waarom pleegouder worden, was voor ons een uitgemaakte zaak. De kans op zelf kinderen was enorm klein. Wij zijn beiden 2x gehuwd, E had uit zijn eerste huwelijk 2 jongens waar hij het hoederecht op had. Had zich tijdens de scheiding ook laten steriliseren. Mijn huwelijk was kinderloos, ik heb 2 mini-engeltjes uit dit huwelijk. Ik kwam dus meteen in een volledig huishouden en wilde zelf ook nog kinderen. E heeft zich toen laten opereren om dit euvel terug te herstellen. Met alle gevolgen van dien.

Ik wilde dus nog kinderen maar vond onthaalmoeder niet bindend genoeg. De kinderen komen 's morgens bij je binnen en na een uur of 10 gaan ze terug naar huis en kun je de volgende dag terug beginnen. Ik wil absoluut iets meegeven met deze kinderen. Ik weet niet of je Onder moeders vleugels hebt gelezen, wel op 14 jarige leeftijd zei ik tegen mijn moeder dat ik ging huwen met een 'rijke' man en dan een aantal jongens van straat zou halen om ze een thuis te geven. Wel ik heb dit geprobeerd om te doen.

Elf jaar geleden is de eerste pleegzoon in ons gezin gekomen. S was 10 en had een IQ van 68, wat dus echt wel heel weinig is, hij heeft dwerggroei en micro-cefalie (te klein hoofd, dus weinig hersenen die er in kunnen). Op het moment dat hij bij ons kwam vervoegde hij geen enkel werkwoord in zijn spraak, kon nauwelijks tellen en geen klok lezen. Hij is hier naar Bijzonder Onderwijs gegaan en wij zijn er in geslaagd om hem op 2 schooljaren tijd 4 klassen te laten doorlopen. Hij had bij wijze van spreken een grote hutkoffer waar van alles ingestopt kon worden tot die koffer vol was. Dan ging die toe, om enkele dagen of weken later terug open te gaan, en alles wat hij geleerd had was dan verwerkt en gekend. Het is maar hoe je ermee omgaat natuurlijk. Na 2 jaar is hij door toedoen van zijn ouders terug naar huis gegaan. 16 maanden later was hij terug bij ons en is sindsdien niet meer weggeweest.

Ondertussen hebben wij de medische molen doorgelopen om zelf een kindje te krijgen. Mijn gezin was volgens mij nog niet kompleet. Al was het niet makkelijk, ik had namelijk al 3 kinderen met 2 verschillende moeders en 1 vader die ik niet kende. Het enige voordeel, bekijk ik nu, is dat voor mij gevoelsmatig de jongens gelijk waren. Ik wist toen niet dat een 'eigen' kind zoveel impact zou hebben.

5.5 jaar geleden is daar B bijgekomen, in crisis. Wij zijn hem gaan ophalen op een speelplein en zijn er rechtstreeks mee naar huis gekomen. Hij heeft zijn mama niet meer gezien die maand. Hij heeft door dit voorval enorme verlatingsangst gekregen, die op dit moment vrij goed onder controle is omdat we hem altijd zeggen waar wij zijn, of om welk uur wij hem komen halen. Dat is een van de vele angsten van B. Hij is 'waarschijnlijk' seksueel misbruikt op een leeftijd van jonger dan 5 jaar. Hij is trouwens de middelste van 5 kinderen. (S is de 2de van 4 kinderen, zijn zus en broers wonen nog thuis; zij zijn niet 'verwaarloosd'.) Dus B is ook nog lichamelijk en psychisch mishandeld, niet alleen door mama, papa en oudste broer maar ook door de grootouders. Toen hij 1 jaar bij ons was is zijn jongste zusje overleden door een huisbrand. Sindsdien waren er problemen, hij vroeg negatieve aandacht door de kleine dingen die hij al 2 jaar goed deed, verkeerd te gaan doen. Het valt je in het begin niet op, maar gaandeweg begin je je hieraan te storen en vraag je je af waarom hij dit doet. Ik ben ermee naar een centrum voor geestelijke gezondheidszorg gestapt en op dit moment volgt hij al 3 jaar een speltherapie. Sinds september wordt deze therapie gecombineerd met een gesprekstherapie. Hij is hier niet echt happy om, omdat hij dan zichzelf tegenkomt en dat vind hij nog te confronterend. Hij vraagt veel verbale aandacht. Hij heeft ook een natuurlijke charme waardoor een deel van zijn 'fouten' beter te verteren zijn. Hij heeft 1x in de maand bezoek, dit is een bezoek van een uur aan zijn broers (2 van hen zitten in een MPI) en een half uur onder begeleiding aan een van de ouders. Dit om de veiligheid van B te garanderen. Hij kauwt de gegeven informatie van broers en ouders gedurende maanden door voor hij ermee op de proppen komt. Door dit malen, heeft hij moeilijkheden om zich te concentreren in de school. Hiervoor neemt hij Rilatine.

Iets meer dan een jaar na B zijn D en M gekomen. Eigenlijk hadden wij nog plaats voor 1 kind in de leeftijd van B. Nu valt B tussen deze 2 in. D moest toen 13 worden en zat in de 5de klas. Was en is baas over zijn mama en beslist wat er moet gebeuren en wanneer hij nu thuiskomt, wat er op tafel komt voor het eten enz...... Papa van D is Tunesier en eigenlijk niet direkt geïnteresseerd in D, al zijn er sinds 2 jaar maandelijkse bezoeken, waarbij papa D meeneemt om te winkelen of in de stad rond te lopen, dus geen gezinsdingen. M was 3.5 toen hij bij ons kwam, halfbroertje van D, in een instelling sinds zijn 8 maanden. Papa van M was alkoholieker en is sinds januari 2 jaar overleden door de alcohol. Mama van beide jongens is labiel en analfabeet, maar kan vooral de jongens niet aan. Weet niet wat regelmaat is, is onconsequent en geeft altijd maar hun zin om geen discussie te krijgen. Vind zichzelf in ieder geval een heel goede moeder. Hier zijn dus de problemen begonnen. Iedere keer dat de jongens van bij hun mama komen, hebben ze aanpassingsproblemen, wat met de jaren is toegenomen. M is sinds 2 jaar getest en dit jaar opnieuw, hij is een ADHD kind in de hoogste graad met bijkomend een emotionele, sociale, karakter stoornis. Wij zijn met hem naar een jeugdpsychiater geweest begin januari, omdat we niet meer konden, we waren op. Zij heeft gezegd dat dit eigenlijk een kind is om in een gespecialiseerde instelling te zijn, omdat daar ten eerste meer mensen zijn om hem op te vangen en omdat ze alle therapieën bij de hand hebben. De beslissing is dus dat M vanaf volgend schooljaar naar een MPI gaat. D daarentegen doet alles om hier buiten te moeten, hij liegt, is oneerlijk en gedraagt zich, zoals elke puber, enorm dwars, maar het hele gezin lijdt daar onder, onder deze spanningen van negativisme. Iedereen loopt hier tegenwoordig op de tippen van zijn tenen, om de ruzies uit de weg te gaan. Dit is heel vermoeiend voor iedereen. In de loop van de komende weken, wordt er dus een beslissing genomen in verband met de 2 broers.

Zo, dit is dus op dit moment onze situatie. Zo op papier is het precies een enorme opdoffer maar eigenlijk rol je daarin en groei er mee op. Zoals je opgroeit met je eigen kinderen door altijd maar je grenzen te verleggen maar toch consequent te blijven. Dat ondervind ik nu aan P. Hij is een enorm boos kind nu, waarschijnlijk door alle spanningen die hier rondhangen, maar hij beseft goed tot waar hij kan gaan met zijn boosheid bij mij, bij de anderen ligt dit weer anders. Hij wordt 3 in juni. Hij heeft mij het verschil geleerd tussen eigen en niet 'eigen' kinderen. Bij hem zie je dingen die je herkent aan jezelf, je broers, je ouders, die herkenning heb je niet bij de stief-en pleegkinderen. Ik had nooit gedacht dat dit zou meespelen in de beslissingen die nu op stapel staan, maar toch is dit zo.

Ik zou heel graag willen dat hij kan opgroeien in een positieve situatie, zodat hij positieve prikkels krijgt en niet de negatieve die hij nu krijgt. (Het snauwen van de kinderen onderling, de tastbare wrevel die er is) Toch heb ik nog geen minuut spijt gehad van de beslissing om pleegouder te worden, het heeft mij enorm verrijkt, en ik ben er door 'gegroeid' tot de mens die ik nu ben.

Pleegzorg in België wordt vergoed, dit wil zeggen dat we een dagbedrag krijgen, kindergeld inbegrepen. Ik krijg dus kindergeld voor het aantal kinderen in huis van de kindergeldkas, en van de pleeggezinnendienst krijg ik dus de rest van het dagbedrag. Dit bedraagt nu voor een kind onder de 12 +/- 540.- per dag voor een kind boven de 12 +/-580.- per dag. Hiervan moet dus alles betaald worden, school, dokter, fietsen, muziekschool, clubs, brillen, tandprothesen, kleding, zakgeld (een deel wordt vergoed, maar is veel te weinig om mee toe te komen als adolescent). Op dit ogenblik leggen we dus zelf bij bij dit bedrag het is gewoon ontoereikend. Wat mij ook het meeste stoort op dit ogenblik is dat de Minister de onthaalmoeders een statuut gaat geven waardoor ze vakantiegeld, ziekte geld en pensioen zouden kunnen ontvangen. Zij 'werken' 10 uur per dag, en wij als pleegouders doen dit 24/24 en krijgen hiervoor niets terug. Een onthaalmoeder krijgt hier per kind per dag ook een bedrag van 540.-bf, maar moet hier niets van kopen, geen kleding, dokter, fiets, enz. Dit probleem heb ik dus zelf gemeld aan de Minister, ik wacht dus nog altijd op antwoord.

Voor je pleegouder bent, moet je ook een aantal sessies meedoen, waarin ze je vertellen hoe het is om pleegouder te zijn. Je leert het echt maar door het te zijn hoor. Wat wel goed is, onze dienst probeert dus om zoveel mogelijk mislukking tegen te gaan door zorgvuldig de wensen van beide partijen te bekijken en te analyseren.

Het lijkt een somber verhaal, maar ik zie nog altijd elke morgen de zon opgaan hoor.

groetjes, Martine

Voor meer ervaringen van het reilen en zeilen in pleegezinnen, zie de rubriek Pleeggezin en adoptie.

PS: Het MI is het Medisch Pedagogisch Instituut, een soort van internaat waar kinderen terecht kunnen die speciale aandacht en therapieën nodig hebben zoals, kiné, logopedie, ergotherapie, speltherapie, bij sturen van grove en fijne motoriek. Zij leven in leefgroepen van maximaal 10 kinderen van verschillende leeftijd. Zij hebben een aantal opvoedsters die zich afwisselen per dagdeel. Er wordt in de leefgroep gekookt door de opvoedsters maar ook gepoetst en gestreken. Het trekt dus op een 'normaal' huishouden. Ze slapen met max. 3 kinderen op een ruime kamer, het is er vooral zeer gestructureerd, wat voor deze kinderen een noodzaak is.

 
Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.