Groot Gezin
De column
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

142. Puberteit

(07-03-1998) Mijn zoon.

Ik geef je een aai over je hoofd, maar je ontwijkt mijn hand. Gestreeld worden wil je niet meer. Naar bed gebracht worden wil je al een half jaar niet, en de nachtzoen is van jouw kant afgeschaft. Het wordt voor mij als moeder steeds moeilijker om mijn liefde te tonen. Je gedrag is kortaf, terwijl we zoveel te bespreken hebben.

Je moet nou al een school kiezen, en je bent pas elf. Straks moet je naar de stad, uit mijn ogen, ver van de vertrouwde omgeving van je groepje acht. Maar je vertelt me niet wat je denkt.

Als ik je met de jongens op straat zie, lijk je wel een ander kind. Je houding is vierkant, je stappen stoer, je stem luidruchtig.

Ik probeer met je te reflecteren op dit gedrag, maar je wilt niet luisteren. Je zet Eurosport aan om van het gezeur af te zijn.

Je maakt jezelf onbereikbaar. Puberteit.

Mijn dochter:

Wat was je een stralend kind. Je kon dansen voordat je kon lopen en muziek was je lust en je leven. Je Cito toets was bijna feilloos. Je stapte vrolijk naar school. Je knutselde de leukste werkstukjes en was lief voor iedereen. Nooit sloeg je iemand of verhief je je stem. Dat zat gewoon niet in je. Je sprak open met me over allerlei zaken. Jij maakte geen ruzie, de verzoeningen kwamen altijd van jouw kant.

Lieve meid, wat is er veel veranderd sinds je op de middelbare school bent. Je straalt niet meer, maar bent letterlijk gebukt onder de te zware boekentas en de zorgen. Je medeleerlingen pesten je en je weet niet waarom. Ik zie hoe je je krampachtig probeert aan te passen. Hoe je probeert 'cool' over te komen door je taalgebruik aan te passen; hoe je harder spreekt en zelfs je kleine zusje afkat (waar je daarna spijt van hebt); hoe je je ogen opmaakt (wat ik met tegenzin doch oogluikend toesta) zodat je wat harder overkomt.

Ik zie hoe depressief je bent als je 'vriendin' of 'de groep' je heeft laten vallen. Ik zie hoe je zoekt naar fouten bij jezelf. Lieverd, ik probeer je steeds voor te houden wat goed aan je is, maar je gelooft me niet.

Je probeert de grote massa leerstof, varierend van het maken van een stopcontact (techniek) tot de platentektoniek (aardrijkskunde) in je hoofd op te slaan, zonder vragen te stellen. Jij, die graag weet hoe dingen in elkaar zitten.

Doordat jij je vragen bleef stellen, in plaats van gewoon de dingen die gevraagd werden te leren, maakte jij het jezelf onnodig moeilijk. De leraren zijn niet geinteresseerd in jouw vragen, maar in goede antwoorden. Alleen daarvoor hebben ze tijd. En foute antwoorden worden niet aan je uitgelegd, neen, je wordt uitgeselecteerd. Daardoor leer je niet van je fouten, maar leer je fouten te vermijden. En dat levert faalangst op. Hardheid, depressiviteit, faalangst: dat is de mooie oogst van de puberteit van de laatste jaren.

En voor mij is de school de boosdoener. Of is dit gewoon de juiste houding in deze samenleving?

een moeder

Wilt u reageren, dan kunt u terecht in de nieuwe rubriek over pubers.

 
Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.