Groot Gezin
De column
ELFAC
Rubriek:   Onderwerp: 

72. Wat is er aan de hand...

(02-05-2004) Hallo,

Laat ik mij eerst eventjes voorstellen. Mijn naam is Marisa, 42 jaar. Ik ben moeder van 6 kinderen, en getrouwd met een man van de Nederlandse Antillen. Alle kinderen zijn van ons samen.

Wij zijn heel trots op ons grote gezin, 6 gezonde kinderen, ons door God geschonken. Ik weet niet of jij gelovig bent, maar ik persoonlijk ben ervan overtuigd dat Hij er is. Anders was ons gezin allang ten onder gegaan. Er is voor ons altijd toch een klein raampje open. En dat doet Hij!!

Van de maatschappij ervaren wij alleen maar tegenwerking en spotterij! Temeer omdat mijn man een Antilliaan is, worden we ook nog eens gediscrimineerd. Wij zijn al jaren bezig om ons verhaal naar buiten te brengen, maar iedereen die iets in de melk te brokkelen heeft, zoals de media en overheids-instanties, werkt ons tegen!

Mijn man is in 1977 naar Nederland gekomen, hij wilde hier een voetbal-carriere, maar werd gediscrimineerd. Om toch een inkomen te hebben ging hij werken in de Rotterdamse haven. Erg zwaar werk, en zonder arbeidsovereenkomst, omdat het zwart werk was. Een gewone baan was voor hem niet mogelijk, omdat hij te laag opgeleid was. Hij was ook nog eens zwart, dus moest hij blij zijn dat hij deze baan kreeg! Kijk, het leven op de Antillen was voor hem ook al niet gemakkelijk, en hij was blij dat hij een baan had.

20 jaar geleden hebben wij elkaar leren kennen. Ik was toen 22 jaar. 2 jaar later werd onze eerste zoon geboren. Wij besloten vrijwel direct dat wij een groot gezin wilden, want mijn man komt ook uit een groot gezin. Helaas is zijn vader vroeg gestorven, zodat hij toen hij 16 jaar was al de grote verantwoordelijkheid had om zijn moeder te helpen. Hij kon dus niet meer naar school! Zo is zijn leven gelopen, en met de geboorte van onze zoon gebeurde er eindelijk iets positiefs! Eindelijk kreeg hij een beetje troost, na al zijn verdriet!

Om even terug te gaan naar het heden. Jarenlang heeft hij dit zware werk gedaan: schepen laden en lossen, en de laadruimten van binnen schoonmaken. Hij verdiende toen wel 1000 gulden per week! En mij hoorde je toen ntet klagen. Alles kon! Totdat hij last van zijn gewrichten kreeg. Het bleek artrose te zijn. Hij heeft inmiddels een stalen heup. Nu werkt hij niet meer buitenshuis, maar hij werkt wel in huis, d.w.z. hij helpt mij heel goed met de kinderen. Alleen dit word door de maatschappij niet gewaardeerd. Ik kan ook niet gaan werken want ik heb het aan mijn hart. Binnenkort moet ik een operatie ondergaan. Op 10 mei a.s. om precies te zijn. Dus ik ben ergens wel blij dat hij thuis is.

Ons grote probleem is ons lage inkomen. We leven van de bijstand, en leiden gewoon armoede in Nederland. Wij moeten rond zien te komen met maar 450 euro per maand. Dit kan echt niet langer zo doorgaan!! Overal hebben wij al aan de deur geklopt, zoals de sociale dienst en maatschappelijk werk. Ze willen wel alles graag weten, maar niemand doet er een keer iets aan! Zodoende zochten wij aandacht bij de media, dit heeft ons deze mooie Apple computer opgeleverd; die kregen we namelijk van de EO. Nu ben ik in staat om ons probleem ook via internet naar buiten te gooien, maar of het helpt?!

Wij houden dit bijna niet langer meer uit, want we moeten steeds maar weer geld lenen van familie en vrienden, en die willen ons op een gegeven moment niet eens getekend meer zien!! We moeten nu naar de pastoor gaan, voor geld voor eten voor onze kinderen. We MOETEN ONSZELF CONSTANT VERNEDEREN VOOR MENSEN, maar we hebben geen keus! Het gaat hier om onze kinderen!!!!

Op een gegeven moment beginnen we te merken dat steeds meer en meer mensen in de problemen komen.

    Wat is er aan de hand in.......... Nederland??!

Marisa

Wilt u over dit onderwerp meepraten? Dat kan in de rubriek Maatschappij.

 
Niets van deze site mag worden overgenomen zonder onze uitdrukkelijke toestemming. WeCo Web Technology
Voor vragen en opmerkingen kunt u direct contact opnemen met , of via het reactieformulier.